Niegdysiejsza Angora słynęła z handlu wspaniałym, miękkim runem angorskich kóz. Obecnie to miasto ministerstw, ambasad, uniwersytetów, ośrodków medycznych i przemysłu lekkiego.
Rozrastające się przedmieścia na zboczach okolicznych wzgórz w większości zamieszkuje ludność wiejska, przybyłą tu w poszukiwaniu pracy i lepszego życia.
Wielu turystów musi zatrzymać się w Ankarze, by odebrać wizy. Warto zwiedzić wspaniałe Muzeum Cywilizacji Anatolijskich, zwłaszcza po zobaczeniu hetyckich osad, szczególnie Gordionu. Zainteresowani nowszą historią Turcji mogą również obejrzeć Anit Kabir – pomnik Atatürka, ojca współczesnego państwa tureckiego. Na to wszystko powinien wystarczyć jeden dzień, choć ankarczycy chętnie gościliby turystów dłużej.
Chociaż hetyckie pozostałości datuje się na 1200 r. p.n.e., miasto właściwie zostało założone przez Frygów i prosperowało dzięki korzystnemu położeniu na skrzyżowaniu szlaków handlowych prowadzących z północy na południe i ze wschodu na zachód. Później zdobył je Aleksander Wielki, następnie Seleucydzi, aż wreszcie Galaci, którzy najechali Anatolię ok. 250 r. p.n.e. Oktawian August w 25 r. p.n.e. przyłączył Ankarę (jako Ankyrę) do Rzymu. Przez stulecia znajdowała się pod panowaniem bizantyjskim, z przerwami na najazdy perskie i arabskie. Kiedy po 1071 r. przybyli tu Seldżucy, zdobyli miasto. Angora stała się cichym miastem, słynącym jedynie z hodowli kóz.
Współczesna Ankara to dobrze rozplanowany ośrodek miejski. Kiedy w 1920 r. Atatürk utworzył tu swój tymczasowy rząd, była spokojną mieściną liczącą 30 tys. mieszkańców, strategicznie położoną w centrum kraju. Po zwycięstwie w wojnie o niepodległość, w październiku 1923 r. Atatürk ustanowił Ankarę nową stolicą Turcji, zapoczątkowując tym samym jej rozwój. Zaproszono tu europejskich urbanistów, czego rezultatem są szerokie aleje oraz liczne dzielnice willowe i dyplomatyczne. W latach 1919– 1927 Atatürk nie wyjechał do Stambułu, pracował bowiem nad uczynieniem z Ankary rzeczywistej stolicy kraju.
